Langsung ke konten utama

Golek Gawean kuwi susah ya jebule?

Lagi serius ya? Lagi kerja ya? Lagi konsentrasi ya? Ceilahh...
santai dikit napa sih.

Berikut kutipan wawancara manager personalia untuk menerima calon karyawan baru.
(Yang nggak punya translate tool atau kamus Jawa - Indonesia, silahkan cari orang Jawa terdekat yang ada disekitar Anda. Saya sih nggak keberatan nerjemahin, cuman tarif terjemahan saya mahal. Udah gitu musti bawa sesajen Big Mac 3 porsi. Minumnya es teh manis 5 gelas. Buset)

Manager : Kowe nduwe omah apa ora?
Wong Cilik : dereng..
Manager : Wah kowe ora iso ketampa nang kene
Wong Cilik : Lho kok ngaten?
Manager : Mengko kowe mesthi bakal ngajukne utang nang perusahaan.
Wong Cilik : Ah.. mboten kok, sakjanipun tiyang sepuh kula niku sampun sugih.
Manager : Yo malah ora ketampa
Wong Cilik : Lho kok ngaten...?
Manager : Mengko kowe kerja mung kanggo hiburan, nongkrang nongkrong wae.


Manager : Kowe nduwe motor apa ora?
Kakang : Mboten.
Manager : Ora ketampa
Kakang : Lho kok mboten ketampa ?
Manager : Mengko kowe mesthi njaluk bantuan kredit.
Kakang : Sak janipun gadhah, ning tasih ten kampung, gampil mangke kula beto ngriki.
Manager : Wah malah ra ketampa
Kakang : lho kok ngoten
Manager : nggone parkire wis ra nyukupi.


Manager : Kowe wis lulus sarjana tenan?
Gendhuk : sampun Pak
Manager : Ora ketampa, kene iki golek sing SMA ae, luwih manutan lan ben mbayare murah.
Gendhuk : Sak janipun kula tasih badhe skripsi 
Manager : Malah ora ketampa
Gendhuk : Lho kados pundi to?
Manager : Mengko kowe kerja mung ngetik nggawe skripsi, lek wis lulus mesti golek kerja neng perusahaan liya


Manager : Kowe mau mrene numpak apa ?
Bawuk : Nitih mobil
Manager : Kowe ora ketampa
Bawuk : Sebabipun ?
Manager : Saiki BBM mundhak terus, mengko kowe njaluk mundhak bayar terus
Bawuk : Wooo, kula wau namung mbonceng, kok
Manager : Tambah ora ketampa
Bawuk : Lho, lha kok . ?
Manager : Mengko mung gawene mbonceng mobil kantor. Ngrusuhi !


Manager : Anakmu akeh apa sithik ?
Gondhes : Kathah pak
Manager : Kowe ora ketampa
Gondhes : Sebabipun ?
Manager : Nyambut gawemu ora jenjem, mung mikir gawe uanaaaaaak terus
Gondhes : Lha wong namung anak adopsi, kok.
Manager : Tambah ora ketampa
Gondhes : Lho, lha kok?
Manager : Gawe anak bae aras-arasen, apa maneh nyambut gawe


Manager : Kowe wis ngerti gaweyanmu durung ?
Cak Pri : Dereng
Manager : Kowe ora ketampa
Cak Pri : Sebabipun ?
Manager : Arep nyambut gawe kok ora ngerti gaweyane ?
Cak Pri : Oo, nek damelan niku mpun ngertos kok
Manager : Tambah ora ketampa
Cak Pri : Lho, lha kok . ?
Manager : Kowe rak mung arep keminter, to ?


Manager : Kowe ngerti kahanan kantor kene durung
Lik Gareng : Dereng
Manager : Kowe ora ketampa
Lik Gareng : Sebabipun ?
Manager : Arep nyambut gawe kok ora ngerti kantore ?
Lik Gareng : Wo, sekedhik-sekedhik sampun ngertos kok
Manager : Tambah ora ketampa
Lik Gareng : Lho, lha kok . ?
Manager : Kowe senengane ngudhal-udhal wewadi kantor, to ?


Manager : Kowe kerep lara ?
Sronto : Mboten
Manager : Kowe ora ketampa
Sronto : Sebabipun ?
Manager : Mesthi kerep mbolos, wong arang-arang gering
Sronto : Wah, sakjanipun nggih asring
Manager : Tambah ora ketampa
Sronto : Lho, lha kok . ?
Manager : Kantor iki ora nompo karyawan pileren.


Manager : Kowe waras apa ora?
Gundhul : Lha, kula nggih waras to Pak.
Manager : Ra ketampa...
Gundhul : Kenging napa ..?
Manager : Mengko kowe mesthi ora krasan neng kene.
Gundhul : Niku rumiyin Pak, sakmeniko sampun rodo edan.
Manager : Malah ra ketampa..
Gundhul : Pripun to niki..?
Manager : Mengko aku duwe saingan....


Manager : Kowe seneng guyon apa ora ?
Kuncung : Mboten pak, kula serius nek nyambut gawe.
Manager : Ra ketampa...
Kuncung : waa..kok ngoten?
Manager : Mengko kanca-kancamu lan anak buahmu padha stress.
Kuncung : Sak jane nggih sekedhik sekedhik seneng guyon.
Manager : Malah ora ketampa.
Kuncung : Lho kok..
Manager : Mengko kowe mung gawe guyu kancamu, ngelawak terus.


Manager : Kowe biso main Internet ?
Ciblon : mBoten
Manager : Kowe ora ketampa
Ciblon : Sebabipun ?
Manager : Perusahaan ora nompo BI (Buta Internet)
Ciblon : Wah, sakjanipun nggih saged
Manager : Tambah ora ketampa
Ciblon : Lho, lha kok?
Manager : Mesthi ora bakal nyambut gawe, kakehan dolanan Internet, to? Malah nyambi nge-blog saben dina!

Oooaallah, kang, kang,...pantes cari kerja susah!

Gimana? Udah selesai baca? Wah bagus..bagus..  Kalau sudah selesai baca, buruan kembali kerja, monyong! Elu nggak dibayar buat baca-baca blog aje. Sana gih, ntar keburu kepergok sama si bos loh!

**keep spreading laugh everywhere.. muhahahahahahahaha...... uhuk uhuk**

Komentar

Postingan populer dari blog ini

i can't believe i have been three years here (part 3)

Chapter #3 : The Days of Receptionist Berangkat dari rumah habis subuh. Bangunin Oom Apri buat nganterin ke Terminal. Naik bis Semarang-Solo. Turun di pasar Karangjati. Itulah pagi pertama dan hari pertama sebagai karyawan. Ulangi lagi ah, sebagai Kar-Ya-Wan . Bukan anak sekolah (walaupun belum resmi diwisuda sih) Seperti apa rasanya masuk kerja pertama kali? Hmm.. kamu ingat waktu pertama kali masuk SMP, atau SMK? Ingat hari pertamamu di sekolah baru? Kurang lebih seperti itu. Kamu ketemu sama temen-temen baru. Ketemu sama lingkungan baru. Gugup, canggung, dan menerka-nerka apa yang akan kamu lakukan disini. Orang pertama yang saya kenal adalah Bu Dyah. Asistennya Pak Anil. Secara nggak langsung Bu Dyah juga atasan saya, karena Bu Dyah ini yang meng-handle seluruh kegiatan office. Selain Bu Dyah, inilah beberapa orang yang sering sliwar-sliwer di area office dan resepsionis : - Mbak Endang : resepsionis 1 sekaligus yang dituakan. Udah 5 tahun bekerja di PT USG. Waktu sa...

Hompimpa (Sebuah puisi dari Tengsoe Tjahjono)

Puisi Hompimpa karangan Tengsoe Tjahjono pertama kali saya ketahui saat kelas 1 SMP. Tepatnya saat classmeeting yang diadakan pasca ulangan umum. Sekolah saya SMP Negeri 6 Semarang mengadakan beberapa lomba. Yah, buat ngisi hari aja sih. Supaya murid-muridnya nggak nganggur gitu. Waktu itu Bu Tamsih (salah satu pengajar Bahasa Indonesia) mengadakan lomba deklamasi puisi Hom-Pim-Pa untuk anak-anak kelas tiga. Syaratnya : saat deklamasi puisi, satu kelas harus maju semua. Tidak boleh hanya satu orang yang maju deklamasi mewakili kelas mereka. Pokoknya, satu kelas maju bareng. Tampil di tengah-tengah lapangan. Ditonton oleh kelas satu dan kelas dua. Asik ya? Tampil rombongan, gitu. Jadi bisa dilihat kekompakan masing-masing kelas. Kalau satu orang salah, ya satu kelas bisa ancur. Pernah ada kelas yang tampil bagus banget di awal. Setelah memasuki bagian tengah-tengah, ada murid yang suaranya cempreng dan cengengesan (sungguh kombinasi yang absurd, hehe) yang tentu saja membuat semua penon...

TALKSHOW with Raditya Dika

Selamat sore. Saya nulis postingan ini karena dua hal : Desakan dari beberapa teman yang penasaran cerita lengkapnya dan desakan dari sel abu-abu di otak yang memaksa supaya momen tanggal 1 Desember ini ditulis sebelum akhir tahun. Momen ini harus ditulis. Lagian, masak udah satu bulan lebih nggak ada postingan apa-apa sih? Begitu kata otak saya. Karena takut dia menjadi anarkis, maka saya turuti. Jadi, silakan duduk manis, ambil camilanmu, dan simak cerita saya. Pada hari pertama di bulan Desember 2013, salah satu keinginan saya (dan ratusan orang lainnya) terkabul : bertemu Raditya Dika, berfoto bersama dan dapat tanda tangan dia. Iya, beneran. Kalau nggak percaya, coba lihat foto ini. Bisa bertemu Raditya Dika, nanya-nanya soal dia, dan berfoto seperti itu adalah suatu kesempatan langka. Dan cukup bikin sirik. Kamu sirik kan? Enggak ya? Oh, bagus... bagus.... Terus kalau kamu nggak sirik, kenapa mulut kamu manyun, mata kamu melototi monitor dan... woy, itu mouse...